Reisverslag Indonesie 2011

 

Reisverslag Sumatra, Java en Bali 2011 RECO-group

Het was vroeg opstaan op maandag 3 oktober 2011. De meesten vertrokken met de bus om 06.00 uur vanaf het Polman Stadion te Almelo. Op Schiphol werd de hele groep compleet. We waren er op tijd zodat alle formaliteiten in een rustig tempo geregeld konden worden. Valt niet mee als je met 40 personen op reis gaat.

We vlogen om 11.20 uur. In Dubai hadden we een tankstop. We konden even het vliegtuig verlaten. De volgende ochtend om 08.00 uur landden we in Medan op het eiland Sumatra.( lokale tijd 13.00 uur )

In een volle bus ; 40 reisgenoten en meer dan het dubbele aantal  koffers, via het Maimoon Paleis van de Sultan en de Al-Mashun Moskee naar het hotel. Na het geld wisselen en pinnen waren we plotseling miljonair.

Medan ( 3 miljoen inwoners )  waar auto’s , bromfietsen, gemotoriseerde en niet gemotoriseerde riksja’s in alle soorten en maten ogenschijnlijk door elkaar rijden.  Voor het diner was er tijd om even de omgeving te verkennen.

De volgende dag weer op pad. Opnieuw een hele onderneming. Wat ooit weg was, is nu verdwenen. En wat weg moet worden komt wel eens een keer aan de beurt.  Onderweg vele palmolie plantages. Vele kleine woongemeenschappen. De kleine voor ons onduidelijke economie schijnt wel te werken. Aankomend bij ons hotel in Bohorok; eerst Lunch, toen incheck en daarna naar boven klimmen: naar de Oerang Oetans in het rehabilitatiecentrum (Bohorok). De klim  was voor een enkeling te veel.

Jochies liepen met ons mee om te helpen met het klimmen. Geef je ze een helpende hand  kost je dat IDR 50.000 ( € 5,– ) En ze staan er op te loeren. Geef je ze een hand en staan er nog een paar jongens bij, dan kost je dat per jongen IDR 50.000. Niet doen dus als het niet echt nodig is.

Ook het bezoek aan het  Nationaal Park “Gunung Leuser” was indrukwekkend. Indien je een camera mee wilden nemen, moest je daarvoor wel betalen (mooie bron van inkomsten). Alvorens we bij het rehabilitatiecentrum konden komen moesten we eerst met kleine kano’s een rivier oversteken; een hele onderneming. We zijn onder de indruk van de mooie omgeving en de vriendelijke mensen. Heel bijzonder was het om een rokende vulkaan te zien. Mooi foto-moment.

Op de vrijdag reden we van Berastagi naar Samosir Island met onderweg bezoek aan Brastagi (traditioneel Batakdorp), Bij nadering van het Tobameer stoppen we even  in Tongging een plaatsje ten noorden van het meer. Van hieruit hebt een een prachtig zicht op de 102m hoge indrukwekkende Sipisopiso watervallen. Tevens brengen we een bezoek aan  Pematang Purba een gereconstrueerd Simalungun-dorp met een 180 jaar oud gerestaureerd vorstenhuis. We maken per boot een prachtige tocht over het Tobameer naar het eiland Samosir. Het Tobameer is al lang geleden ontstaan door een enorme vulkaanuitbarsting en ligt 900 m boven de zeespiegel, het wordt omgeven door berghellingen. Het is 90 km lang en 50 km breed en heeft een diepte van 450 meter. Tijdens een excursie op het eiland Samosir, brengen we u een bezoek aan het dorp Tomok waar we de 300 jaar oude koningssarcofagen van Koning Sidabutar bezichtigen en aan Ambarita, een typisch Batakdorpje waarvan de huisjes versierd zijn met houtsnijwerk. Op de binnenplaats staan stenen stoelen en tafels en de tombe van een lokale vorst. Ook is er een oude stenen offerplaats waar vroeger executies werden uitgevoerd. Natuurlijk werd een executie nagespeeld door onze gids en een jongen uit het dorp.

In  Simanindo, waar dansvoorstellingen worden gehouden in traditionele, geweven batikkleding; deden leden van onze groep mee aan een traditionele dans.

Iedere keer valt het ons weer op hoe hectisch het verkeer is. Onze buschauffeur moet al zijn stuurmanskunst uit de kast halen. Hij doet dat goed. “Hij gaat er weer scherp langs”, was een veel gehoorde opmerking. Voor ons soms onbegrijpelijke inhaalmanoeuvres maar het gaat steeds goed. De claxon bewijst van onschatbare waarde te zijn.  Reisgenoten die voor in de bus zitten maken mooie  en spannende situaties mee. Wel eens kinderen op het dak van taxibusje gezien ? Wij wel. Wel eens afgeladen brommers met of zonder zijspan gezien? Wij wel. Een belevenis.

Het bezoek aan de hokken met vleermuizen was bijzonder. Je kunt ze daar kopen, ze worden ter plekke schoongemaakt; klaar om in de pan te doen. Schijnt een delicatesse te zijn. De toiletten daar waren “niet al te schoon”. We vroegen daarom om onderweg te stoppen bij toiletten van een (iets) betere kwaliteit. Is gelukt. Vlak voor het inchecken in het fraaie Hotel Mutiara, nog een bezoek gebracht aan de bloemen- en fruitmarkt.

Het hotel ligt aan de voet van een vulkaan. Prachtig uitzicht. De IPA-RECO groep werd middels een grote banner bij de ingang van het hotel welkom geheten.

We bezoeken een  batak-dorp. Wat een armoede en smeerboel.  Acht gezinnen per woning. Het ziet er niet echt hygiënisch uit . Karbouwen lopen vrij rond. Evenals de honden die zichzelf helemaal kaal krabben. Poep van honden en buffels op de straat waar OOK de kleine kinderen spelen.

Op zondag  10 oktober  begonnen we met het schema : 5-6-7 (Vijf uur op, zes uur ontbijt en om zeven uur vertrek ) Vroeg. Heel vroeg. We gingen met de boot.

Vandaag een dag vol verrassingen. 186 kilometer met de bus, na nog drie kwartier met de boot. Onderweg gestopt bij een ananasplantage. Daarna een markt bezocht. Fruit, vis en vlees.

Voorbeeld: een kip levend in een pan met kokend water. Gevolg een dode kokende kip. Daarna de kip met veren in een soort van centrifuge. Gevolg alle veren eraf. Daarna : de slacht. En dan alles in een vochtige hitte. En een paar meter verder op wordt vers fruit en verse vis aan de man gebracht.  De smaakpolitie is hier een onbekend fenomeen.

We bezochten een warmwaterbron die de potentie heeft een Pamukale ( Turkije) te worden. We reden vervolgens verder over een slechte tot zeer slechte weg. Over een lengte van 1,5 kilometer was het  zand, klei en gaten. Levensgevaarlijk route; er is geen andere. Vanwege de schuivende aarde kan dit stuk weg ook bijna niet gerepareerd worden. Begin van dit jaar is er nog een bus verongelukt; een paar doden en vele gewonden.

Op 10 oktober staan we om 17.45 bij de Evenaar thv Bonjol. Een gedenkwaardig moment. Voor het zover was hadden we er een hele dag opzitten. We vertrokken om 07.00 uur ( in het donker ) en hadden toen ook al ontbeten. We moeten vandaag 300 kilometer afleggen van Spirok naar Bugittinggi (Hotel Pusaka). Het bezoek aan de Aek Sijornih watervallen. Mooi gebied. Maar…..opnieuw weer hevige nestbevuiling; wat een troep erom heen. Ziet de bevolking dat niet ? De kruidentuin met veel muggen; ook die voor malaria zorgt. (viel mee). We zagen nootmuskaat, vanille, peper, kardemom. Onderweg bij een rivier ook nog goudzoekers bezocht. We waren om 20.00 uur bij ons hotel ( in donker,18.00 u gaat het licht uit). We zitten dan  ongeveer 10.200 kilometer ( in rechte lijn ) van  huis.

We zijn per bus naar Koto Gadang Siverworks geweest. Armbandjes e.d, van zilver. Er werden een paar kleine aankopen gedaan.

Onderweg geld wisselen ging niet, men wilde geen euro’s. Pinnen ging wel. We genoten van mooie uitzichten, rijstvelden en bossen. Ook diepe dalen en hoge bergen. Op diverse plaatsen apen in het wild, en dicht bij ons.  Een reisgenoot  kocht een zak pinda’s om onder de apen te verdelen. Plots werd de zak uit zijn handen gegrist door een aap; hij zal de baas wel zijn geweest.

We daalden af in een grot, (Jobang Jepang) uitgehouwen door Indonesische dwangarbeiders. Grot  70 m diep was bestemd voor de Japanners. Nadat een gang en/of ruimte gereed was, werden de Indonesiërs vermoord of levend in het ravijn gegooid. (100m diep) De grot werd gebruikt als een super ondergrondse kazerne met kamers , opslagplaatsen, munitiedepots, ziekenhuis en gevangenis.

Een aantal reisgenoten heeft last van buikklachten gehad. Vanmiddag tot nu toe het hoogtepunt: iemand moest overgeven in de bus. De volgende dag reizen we door  naar Padang.

Op woensdag 12 oktober gaan we  naar Padang. Maar eerst nog een tour door Bukittinggi (bank, postkantoor en zo ). Daarna naar het centrum. Aldaar een klokkentoren geschonken door de Nederlanders in 1926. . Hier in West Sumatra zijn de huizen groter en de straten schoner. Er is een vorm van vuilophaaldienst.

Oh ja, benzine en diesel kosten hier ongeveer 45 eurocent per liter en worden verkocht in plasticzakjes of flessen langs de kant van de weg. Mooi te vermelden is dat in dit gebied de vrouwen de baas zijn. Van mannenemancipatie hebben we niets gehoord. We genoten van een heerlijke traditionele rijsttafel als lunch ( Pondol Flora Restaurant ). In het Pangeran Beach hotel in Padang aan de Indische Oceaan was het goed toeven. Ook hier werden we welkom geheten met een groot spandoek. Mooie zons- ondergang gezien. Morgen weer erg vroeg op. We vliegen om 09.00 uur naar Jakarta.

We  vliegen van Padang via Jakarta naar Yogjakarta. Ongeveer 1500 kilometer. Dat betekent dat we naar Java gaan en afscheid van onze gids nemen.. Jogya is een drukke levendige stad met meer dan 3.000.000 inwoners en werd in 1755 gesticht door prins Mangkubumi. Vlak bij ons hotel loopt de Jalan Malioboro, een drukke winkelstraat.

Velen van ons namen een duik in het zwembad alvorens te genieten van  een heerlijke maaltijd “in de stad”. Een aantal reisgenoten ging met de riksja ( al dan niet met motortje) .

Van Java naar Bali gevlogen. Erg vroeg op.(4-5-6) Sommigen stonden om iets voor 4 uur al naast het bed. Ontbijt zat ( begrijpelijk ) in een doosje. Om 06.05 reden we met de bus richting vliegveld. Om ongeveer 08.00 uur gingen we de lucht in.  Op Bali werden we  opgewacht door onze gids en werden we met de bus naar hotel Ramayana in Kuta gebracht. Nadat de koffers waren uitgepakt konden we ons  even opfrissen en uitrusten van de lange reis.

Tijdens ons verblijf hebben we verschillende excursies gemaakt. Vogelpark Taman, de tempel van Tanah-lot, een dansshow van Barong dansers. De dansen zijn gebaseerd op de Ramayana en Mahabharata legenden, die al eeuwenlang overal in Zuidoost-Azië meegaan. De essentie van het verhaal gaat over de tegenstellingen tussen goed en kwaad en hoe de mensen die twee tegengestelde krachten in evenwicht kunnen houden.  We bezochten ook  de tempel Tanah-Lot die in de 16e eeuw is gebouwd op een rotsplateau in de zee. Door zijn prachtige locatie en architectuur is het één van de meest karakteristieke tempels van Bali. Bij helder weer kunt u hier getuige zijn van een mooie zonsondergang wat mooie plaatjes oplevert. Dat geluk hadden wij dit keer niet. Dan hadden we de volgende dag jammer genoeg ook niet toen we op het strand van een vismaaltijd genoten.

We verlaten ons hotel en zijn twee nachten in een hotel-resort Aditya-Bungalows in Lovina ( Noord Bali ). Onderweg een vlindertuin bezocht en genoten van de vele mooie uitzichten over de rijstvelden.  Naar het  hotel, een snelle incheck en nog sneller naar het zwembad. Bar in het zwembad aanwezig. Diner in het hotel.

Het bezoek aan het het kleine dorpje Jatiluwih, waarvan de rijstvelden tot de mooiste van Indonesië behoren, maakt op ons grote indruk. Jatiluwih ligt in het Tabanan district ongeveer twintig kilometer ten noorden van de stad Tabanan. Het dorp ligt op een hoogte van 850 meter waardoor de lucht relatief fris aanvoelt. Een aantal reisgenoten ging in Lovina  ‘’s morgens vroeg op om dolfijnen te spotten. Met kleine vissersbootjes gingen ze de zee op. De dolfijnen waren er. Een hele kunst om ze op de gevoelige plaat vast te leggen.

Indrukwekkend is het bezoek aan  één van de belangrijkste tempels op Bali.  De Tirta Empul. De tempel  is gebouwd om de heilige geiser van Tampak Siring en is gebouwd in 962 na Christus. In 1969 is de tempel compleet gerestaureerd waardoor alles er weer mooi en netjes uitziet. Het water van Tirta Empul wordt als zeer heilig beschouwd vanwege de magische, helende krachten die het water zou bevatten. Al het water dat wordt gebruikt bij crematies in Bali komt hier vandaan.

De laatste dagen werden doorgebracht in Hotel Ramayana in Kuta. Midden in een druk winkel – en uitgaansgebied. Dit verslag geeft een algemeen beeld van de reis. Elke deelnemer zal er zijn of haar eigen verhalen bij kunnen vertellen.

Conclusie : De deelnemers aan de RECO-reis 2011 kijken terug op een zeer geslaagde vakantie. Een reis met veel afwisseling. De soms lange busreizen werden gecompenseerd met rust en individuele invullings mogelijkheden. Het drukke stadsverkeer in bijvoorbeeld Kuta en de fantastische uitzichten vulden elkaar goed aan. We hebben de Indonesische cultuur en natuur van binnen en buiten kunnen ervaren. De hotelaccommodaties verdienen een ruime voldoende en de aangeboden maaltijden waren prima. Om veertig mensen het altijd helemaal naar de zin te maken is natuurlijk een onmogelijke opgave en kan en mag ook niet verwacht worden. Waar gaat de volgende reis naar toe?

Meta Meijer & Bert Kuiper